Tek Yol: Bankalar Birliği’nden çıkmak!

Beşiktaşlı olmak kolay değildir. Sevinci de büyüktür, acısı da.

Geçen sezonu yaşadık hep birlikte. Sahada top dönmedi, ruh yoktu, coşku yoktu. Transferlerde yanıldık, ekonomide dağıldık, tribün bile sustu bazen. Ama Beşiktaş, ne zaman yere düşse, o koca çınar yeniden doğrulmayı bilir.

Son haftalarda gördük ki; çocuklar sahaya yüreğini koyunca, tribün nefes alınca, umut da geliyor.

Ve o umutla bir kongre yaşadık. Serdal Adalı ve arkadaşları, camiadan güvenoyu aldı. Kongre salonuna girerken ayakta alkışlandılar, çıkarken omuzlara alındılar. Güzeldi. Beşiktaş’a yakışırdı.

Ama şimdi işin en zor kısmı başlıyor...

Yöneticilik Ağır Yüktür, Hele Ki Beşiktaş’ta...

Başkanlık koltuğu diye bakmayın, orası dikenli taçtır. Hele Beşiktaş’ta...

Sabır ister, özveri ister, geceni gündüzünü feda edersin, çoğu zaman karşılık bile bulmazsın. Ama bu camia için o yükü taşımaya razı olmak bile kıymetlidir. Serdal Başkan’a ve yol arkadaşlarına bu yolculukta başarılar diliyorum. Gerçekten, yürekten...

Ama sadece onların yüreği yetmez. Bu iş, hepimizin omzunda.

Tribündeki çocuk da sorumlu, televizyon karşısında içi yanan yaşlı amca da...

Eleştiri olur, olmalı. Ama önce destek, önce sabır...

Beşiktaş için şimdi kenetlenme zamanı.

Tek Yol: Bankalar Birliği’nden Çıkmak!

Bakın, lafı dolandırmayacağım.

Bu Bankalar Birliği anlaşması Beşiktaş’ın ayak bileğine pranga oldu. Faiz %50’nin üstünde. Borç 15 milyarı geçti. Gel de nefes al!

Yıllarca "kurtuluş reçetesi" diye sunuldu bize, meğer yeni bir borç sayfasıymış.

Çıkmak şart! Ama umut var mı? Şu an yok gibi. Bu da en çok içimi acıtıyor. Çünkü Beşiktaş, çaresizliği kabul edecek bir camia değildir.

Transferlerde yapılan hatalar, becerilemeyen sermaye artışları... Geçmişin yükünü hâlâ sırtımızda taşıyoruz. Ama bir daha hata yapma lüksümüz yok!

Yok çünkü sabrımız tükendi. Yok çünkü gençler artık "Beşiktaş nasıl ayağa kalkar?" diye soruyor. Cevabımız olmalı...